Bizzare trends en waarde in volle zicht

Deze week ben ik meerdere keren aan deze tekst begonnen, maar telkens heb ik hem weer verwijderd. De waanzin die ik vaak tegenkom, kan ik soms nauwelijks meer bevatten. Toch heb ik besloten om niet in detail op alles in te gaan waar ik hoofdschuddend over heb gelezen of de drang voelde om over te klagen. In plaats daarvan wil ik terugkomen op de boodschap die ik dinsdag bracht.

Soms zijn er momenten op de beurs waarop je het gevoel hebt dat er een gigantische opportuniteit ligt. Dat gevoel heb ik nu over Europese small caps. Voor Amerikaanse large caps is het omgekeerde waar. Dat betekent overigens niet dat de waanzin daar niet nog verder kan toenemen.

Op mijn bericht kreeg ik de opmerking dat we nog niet in een staat van euforie verkeren, want er zijn nog geen massa’s beursintroducties en fusies. Maar dat er weinig beursintroducties zijn, heeft te maken met de aard van de markt. We bevinden ons in een markt met een enorme concentratie, waarin een beursgang niet goed past.

Een voorbeeld van de waanzin: in een week waarin Amerikaanse raketten worden gebruikt om Russische doelwitten aan te vallen (via Oekraïne), is dat nieuws minder belangrijk dan de kwartaalcijfers van NVIDIA. Deze cijfers waren opnieuw ongelooflijk goed, maar de markt reageerde teleurgesteld. Dat zegt alles over de verwachtingen die men tegenwoordig heeft.

Het meest opvallende – en wellicht grappigste – wat ik deze week op sociale media heb gelezen, is een interview met Michael Saylor van MicroStrategy. Dat hij met zijn bedrijf massaal schulden aangaat om Bitcoin te kopen, moeten hij, zijn aandeelhouders en de schuldeisers zelf weten. Maar als dat nog geen rode vlag is, dan zou de volgende uitspraak dat zeker moeten zijn:

“If I had an hour alone with Warren Buffett in a calm environment, I would walk out and Warren would say, ‘This Bitcoin is a great idea, Charlie would have liked it, I’m going to buy some.’”

Na tien minuten van het interview gezien te hebben, durf ik met zekerheid te zeggen dat Buffett geen zestig minuten geduld zou hebben om hem aan te horen. Buffett voerde constant gesprekken met wat hij de snelste 30 seconden denker noemde: Charlie Munger. En wat zei Munger over Bitcoin?

“It’s like somebody else is trading turds and you decide, ‘I can’t be left out.’”

Als ik moet kiezen tussen wie van de twee iets beter begrijpt, Saylor of Munger, weet ik wel waar mijn voorkeur ligt.

Tijdens gekke weken zoals deze kies ik ervoor om afstand te nemen en me te verdiepen in nieuwe aandelenideeën. Dat brengt rust. Bovendien wil ik, na de recente verkopen, volgende week graag een nieuw aandeel aan de portefeuille toevoegen.

De grootste drempel hierbij is vaak dat ik bedrijven moet vergelijken met de selectie die ik al heb. En die drempel is verhoogd door de vele goedkope bedrijven die we recent konden toevoegen. 

Een van die bedrijven is Tessenderlo, dat verketterd wordt omdat Luc Tack niet geliefd is.

Ik ga niet ontkennen dat er werk aan de winkel is wat betreft corporate governance bij Tessenderlo. Maar Tack zo veroordelen, enl anderen zoals Saverys (Euronav of nu CMB.Tech) en D’Ieteren niet – ondanks het feit dat zij al echt de kleine aandeelhouders geld hebben gekost – vind ik lastig te verklaren. Tack heeft dat (nog) niet gedaan.

Bovendien heeft hij zichzelf bewezen als een uitstekende kapitaalallocator, eerst bij Picanol en later bij Tessenderlo. 

Zelfs de vakbonden spreken positief over hem, ondanks de ontslagen bij Picanol in Ieper. Ze weten dat hij er alles aan heeft gedaan om goed voor het personeel te zorgen. Hoe vaak hoor je dat? Misschien is zijn slechte reputatie toch wat overdreven?

We weten natuurlijk ook, uit datzelfde artikel, dat de malaise bij de weefgetouwen nog lang niet voorbij is. Op een heropleving van de koers zullen we dan ook nog even moeten wachten.