Is de beurs nog een voorlopende indicator
De beurs: een voorlopende indicator?
Toen ik in de vorige eeuw startte met beleggen, werd er gezegd dat de beurs zo’n zes tot negen maanden voorloopt op de reële economie. Als de beurs corrigeert of crasht, wilde dit zeggen dat de reële economie enkele maanden tot een jaar later ook flink vertraagde of dat er zelfs een recessie kwam.
We zien vandaag twee oorlogen die toch wel een significante financiële impact hebben op de economie, maar niet op de beurs. Vooral het feit dat de markt de lagere toevoer van olie en gas lijkt af te doen als een fait divers vind ik zeer vreemd. Hoge olieprijzen zoals vandaag, zeker voor een langere periode, zijn nog steeds zeer schadelijk voor de economie, ondanks de elektrificatie.
In Europa hebben we al mogen ondervinden wat de dure energieprijzen met onze economie deden, nadat het goedkope Russische gas niet meer geïmporteerd mocht worden. Dat gas was er nog wel en ging naar andere klanten. Nu geraakt de olie moeilijk ter plaatse.
Het feit dat de markten hier lauw op reageren en meer bezig zijn met de tweets van Trump baart mij zorgen. Onderschat de markt de impact nu niet? Of zie ik het te somber in en gaat de oorlog echt snel voorbij zijn? Niemand lijkt te geloven dat het staakt-het-vuren standhoudt, en dan is het vreemd dat de markt dit niet inprijst.
Gelooft de markt echt in een snelle oplossing rond de oorlog in Iran? Of zijn er andere zaken in het spel waardoor de daling beperkt wordt?
Sinds de coronacrash lijken beleggers getraind om bij elke daling van de markt te kopen. Elke dip werd bekeken als een koopmoment en dat werd ook massaal gedaan, ze werden er bovendien voor beloond. Er werd een pavlovreactie gecreëerd.
Deze keer lijkt het echter anders te zijn. Hoewel er nog tegenstrijdige berichten zijn dat er wel degelijk veel gekocht wordt op dagen wanneer de beurs daalt, komen ook de eerste berichten binnen dat particuliere beleggers toch minder beginnen te kopen en voorzichtiger worden. De ‘buy-the-dip’ wordt ook moeilijker vol te houden als de koersen niet meer stijgen ondanks al die aankopen.
In combinatie met de buy-the-dip-kopers zien we natuurlijk ook de passieve beleggers als een reden waarom de markt nog niet lijkt te zakken. Deze blijven kopen, ondanks alle zorgen die er zijn. Ze houden vast aan hun systeem, soms uit overtuiging, soms omdat het gewoon zo loopt via hun pensioensparen.
Ik schreef het eerder al: ik geloof pas in een echte stevige correctie of crash wanneer in Amerika het aantal jobs lager wordt en deze vicieuze cirkel wordt doorbroken. Dat wil eigenlijk ook zeggen dat ik niet meer geloof in de beurs als een voorlopende indicator. Ik geloof namelijk dat de economie eerst fors zal vertragen voor we de beurs in verhouding gaan zien corrigeren.
Er is nog geen enkel bewijs voor mijn stelling. Het kan wel zijn dat we snel zullen zien of de beurs haar voorspellende kracht behoudt of dat mijn stelling klopt. Momenteel is de arbeidsmarkt in de Verenigde Staten nog sterk, maar zien we de eerste tekenen van een vertraging. Heel dure olie zal wereldwijd gevolgen hebben, wat de kans op een vertragende economie of recessie sterk vergroot.
Moeten we dan uit de markt en afwachten? Nee, natuurlijk niet. Wel denk ik anders na over bijvoorbeeld niet-noodzakelijke consumentenproducten, want dat zijn de eerste zaken waarop bespaard wordt. Hier zou ik absoluut niet meer betalen voor groei.
Ik zie het vooral als een opportuniteit. Onze kleinere bedrijven waren al goedkoop en aangezien deze niet in de indexen zitten, zie ik ze ook niet zo snel verkocht worden wanneer er druk ontstaat. Ze zijn ook sterk genoeg om een storm te overleven. Aan de andere kant hebben we de cash om te profiteren van de opportuniteiten die de markt ons biedt.
Small cap value ETF = Rommel?
Ten slotte wil ik nog wel even reageren op iets wat me op de VFB-Happening meerdere keren werd gevraagd. Ik ben erg gericht op kleinere en middelgrote bedrijven met een value investing-benadering. Veel beleggers vonden dit te veel werk en kopen liever een ETF die op deze factoren inspeelt.
U denkt ondertussen waarschijnlijk dat ik geen grote fan ben van passief beleggen, hoewel ik het idee op zich wel genegen ben voor de meeste beleggers. Het is alleen wat uitgegroeid tot een dogma, wat heeft geleid tot te weinig gebruik van het gezond verstand. Bij een wereld-ETF kan je nog stellen dat je belegt in de winnaars van vandaag; de grootste bedrijven zijn vaak de grootste met een reden.
Als je echter op valuefactoren gaat beleggen in kleinere bedrijven, dan koop je voor 80% wel degelijk rommel. Deels omdat de valuefactoren vaak te nauw zijn, maar ook omdat hier de verliezers van gisteren tussen zitten. Sommige zullen inderdaad kleine groeiende bedrijven zijn of turnaround-situaties, maar een groot deel is echt de rommel waar waardebeleggen vaak onterecht mee wordt geassocieerd.
Je bent dan ook een verliezend spel aan het spelen, want de bedrijven die het goed doen in dat type ETF’s gaan net uit die ETF worden gegooid omdat ze te groot worden of omdat de value-factor niet meer van toepassing is. Met andere woorden: je verkoopt je winnaars en je krijgt de verliezers, die uit de grote indexen vallen, ervoor in de plaats.
Small-, midcap en value zijn gewoon echte stockpickers-markten. Daar maak je het verschil met je analyses en door verder te kijken dan anderen. Of zoals Howard Marks het zegt: “What we do is take advantage of the mistakes of others. We want to get returns that are more than commensurate with risk. And to do that, you have to buy assets not at fair prices, but at unfair prices.”
Ik ben tegelijk heel enthousiast over de kansen die er zijn en die in de toekomst mogelijk nog groter worden in ons segment, en aan de andere kant natuurlijk ook angstig over wat de oorlog met de economie gaat doen. Over dat laatste hebben we echter geen controle; over het constant zoeken naar opportuniteiten en het slim inzetten van onze cash wel.